-


S/Sgt James A. O'neal(Red) Geb 14/09/1919 - Gestorven 14/12/2004


James O'Neal on HighschoolS / Sgt James O'Neal was de zoon van de Heer en Mevrouw J H O'Neal van Gainesville, TX. James was een erg populaire sportieve jonge kerel in de Gainesville Hoge school. Hij was een goede college voetballer speler vóór zijn indiensttreding bij het Amerikaans leger.
Sgt James O'Neal voltooide zijn opleiding als Engineer - Gunner op de basis te Bruning, Nebraska in de 449TH Bomb Group en overzee gestuurd naar Grottaglie Italië in november 1943. Van daar vloog de 449th Bomb Group alle gevechts missies.



Dit is verhaal dat Shirley, de dochter van James O'Neal mij toestuurde:


Nadat mijn vader terugkeerde naar de VS, verbleef hij een volledig jaar in verschillende legerziekenhuizen om te herstellen.De hiel van zijn voet was weggeschoten James and Charles O'Nealen daardoor was hij gehandicapt voor de rest van zijn dagen. Hij en zijn broer Charles startten een James in the 80'srestaurant in Gainesville Texas genoemd O'Neal's Eet-a-Bite. Hij was een tijdje postbode vóór hij zich in de olie-industrie begaf. Hij werd verkoper in de olie-industrie. In de late jaren 50 begon hij te werken in Louisiana en ontmoette mijn moeder en trouwde met haar. Ze had 3 kinderen en één tesamen met James. Hij behandelde ons allemaal hetzelfde, dat getuigt welk soort man hij was. Hij werkte in de olie-industrie voor Otis Engineering, Homco, en ging met pensioen als District Manager van Oil Field Verhuur Service Company in 1989 na 22 jaar dienst.

Dit is het waargebeurde verhaal over de missie #40 verteld Bob Johnson:

Ja, ik heb wat informatie over de Thiems bemanningsleden. Eerst en vooral, was ik zelf in de 449th Bomb Group, ik sloot bij hen aan op de eigenlijke dag van de fatale opdracht 4 S/Sgt James O'NealApril, 1944. Wij stonden langs de kant van de baan in Grottaglie en keken hoe de vliegtuigen van hun misssie in Boekarest terugkeerden. Dit was meteen onze eerste blootstelling aan de werkelijkheid van een luchtoorlog waarin ook wij zouden moeten vechten. Die dag, verloor de 449th zeven van de 28 gezonden vliegtuigen, een getal dat tot nadenken en ontzag stemt : dit was nl 25%. We sloegen aan het rekenen over hoe we onze taak van 50 opdrachten zouden moeten beëindigen... De 449th kreeg een Presidentieel Citaat voor missie #40 dit voor de moed van deze jonge mensen in de strijd, met inbegrip van de bemanning Thieme, die dit met hun leven betaalden. S/Sgt James (Red) O'Neal was de fotograaf/gunner die met de bemanning Thieme op die fatale opdracht naar Boekarest vloog, 4 April 1944. James besloot zich bij deze missie aan te sluiten in een poging om zijn laatste opdracht te voltooien alvorens naar huis te gaan, hij zal voor altijdJames at hospital herinnerd worden als heldhaftige gast-gunner-fotograaf bij het Bill Thieme's team. Zijn heldendaden kwamen niet zozeer van het vechten (hoewel bewonderenswaardig) , maar wel van zijn diepe eerbied, zorg, en altruïstische moed voor zijn medemens. Die dag, nam de roodharige jongen een vrijgemaakt punt 50 machinegeweer over van de zwaargewonde radio operator Belcher in de taille van de B-24 H (#41 28655), in een laatste poging om de controle over het helse luchtgevecht boven Roemenië te verkrijgen. Maar hij werd getroffen door ME109 kanongeschut en losvliegende fragmenten, hij werd hiebij zwaar gewond aan de hiel van zijn linkervoet. De B-24 was zwaar beschadigd en de bemanning probeerde zo goed als het kon om het brandende vliegtuig te verlaten.Voor hij sprong zag hij de zwaargewonde T/Sgt John Belcher liggen, hij gespte zijn parachute om en hielp T/Sgt John Belcher uit het vliegtuig. Hij duwde zijn makker uit het vliegtuig door het cameraluik, samen vallend, trok hij aan de koord van Belcher's parachute, waardoor ze in de open lucht van elkaar gescheiden werden. Terwijl hij viel, dacht hij na over hoe hij zijn partner zou helpen nadat zij beiden waren geland.
Eenmaal op de grond werden beide mannen gevangen genomen en verzorgd in een ziekenhuis in Giurgiu.T/Sgt John Belcher stierf 7 dagen later en James heeft nooit de man vergeten die hij vergeefs geholpen had en voordien nooit gekend had.

Bob Johnson.

Dit is wat er gebeurd is nadat James uit het vliegtuig sprong door hem zelf verteld:

Sgt O'Neal werd geraakt in de hiel door een kogel waarbij zijn hiel werd weggeschoten en zijn enkel gebroken was. Zijn drie metgezellen (CPL Lannon en T / Sgt Belcher) waren beiden S/Sgt James O'Nealzwaar gewond. Een van zijn metgezellen (Sgt Hippe) landde in Roemenië, maar de wind blies James and John Belcher naar Bulgarije, waar ze werden gevangen genomen door een groep boeren, gewapend met schoppen en pikhouwelen. De twee gewonde Amerikanen werden vervoerd naar een legerziekenhuis in Bulgarije, en werden in een geitenschuur ondergebracht. Na en paar uur werden ze meegenomen naar het ziekenhuis en in de operatiekamer binnen gebracht. Zij werden verbonden en zonder verdoving geopereerd op de operatietafels. Hoewel de operaties aan de gang waren, kwam een Bulgaarse boer in de kamer  en verklaarde dat O'Neal's metgezel zijn huis had gebombardeerd. Hij begon de man op de operatietafel te slaan. 'De dokter lachte gewoon, " zei O'Neal.
Wanneer de operatie was voltooid, werden de mannen terug meegenomen naar de geitenstal. Gedurende drie dagen werden James, Louis en John volledig aan hun lot overgelaten. Sgt O'Neal zei dat hij vervolgens werd overgebracht naar een leuke kamer in het ziekenhuis, waar een bed was opgemaakt met schone lakens. Op de tafel in de buurt lag goed voedsel. Hij kreeg te horen dat een vrouw die Engels sprak zou komen praten met hem en hij kreeg drie injecties om eens goed te kunnen slapen zeiden de verplegers.
Dogtags of James O'NealEen paar uur later kwam de Bulgaarse vrouw. Ze vroeg hoe het was met de sergeant en hoe de behandeling was die hij kreeg. James antwoordde dat hij een zeer slechte behandeling had gekregen. Ze vroeg waar hij woonde en stelde vragen over zijn familie die hij beantwoordde  Daarna begon ze te vragen naar militaire informatie. Toen hem werd gevraagd van waar de bommenwerper kwam antwoordde O'Neal: " Van New York." De vrouw betwijfelde aan de waarheid van zijn woorden, hij zei: " Ja we vlogen vanuit New York met de bedoeling het land te bombarderen en op tijd terug te zijn voor een date dezelfde avond." Ze vroeg ook hoeveel mannen er waren in zijn bemanning en hij antwoordde dat hij dat niet wist, want het was donker wanneer ze in het vliegtuig klommen en hij kon niet zien hoeveel mannen er waren in het vliegtuig. , Sgt O'Neal werd geslagen door een Bulgaarse officier voor zijn antwoorden op deze vragen, die de vrouw opschreef in een boekje en werd vervolgens terug naar de geitenschuur gebracht. Later werden de mannen terug overgebracht naar een ziekenhuis en bleven er voor twee maanden.
Terwijl zij in het Bulgaarse ziekenhuis verbleven, werden ze tweemaal, gebombardeerd door de Amerikanen. Ze mochten niet naar de schuilkelders "Alles wat we konden doen was gaan liggen en hopen dat er geen van de bommen ons zou treffer. Op een bepaald moment viel een bom op ongeveer 60 meter van het ziekenhuis," herinnerde zich Sgt O'Neal.

Tijdens de gevangenschap in " Camp Shumen ":

Na twee maanden, zeiden de Bulgaarse artsen dat ze niets meer konden doen voor hen en zij werden overgeplaatst naar een krijgsgevangenen kamp. Het gebouw waar ze werden in gehuisvest was gebouwd voor 150 mannen maar er waren er 328. Ze sliepen op de vloer en met soms een deken voor twee mannen. Zij kregen 50 liter water voor de 328 mensen per dag, dat betekende dat er genoeg te drinken was maar men zich maar om de vijf of zes dagen kon wassen. " De eerste twee maanden dat ik daar was, at ik tweemaal per dag bonensoep en de laatste drie maanden aten we koolsoep met een stuk oud brood tweemaal per dag," zei Sgt O'Neal. Het brood was altijd vier tot negen dagen oud. De gevangenis was smerig met luizen en de bedden zaten vol met vlooien. De gevangenen werden geslagen door de bewakers, en in het algemeen slecht behandeld vertelde Sgt O'Neal.

Vertrek naar Istanbul, Turkije:
In september, wanneer de Russen diep in Bulgarije waren doorgebroken en enkele uren voor James in Turkeyde bevrijding van hetJames in Turkey kamp, werd door de Bulgaren toegestaan om de gevangenen over te brengen aan boord van treinen richting Istanbul, Turkije. In Istanbul, werden ze ondergebracht in een ziekenhuis en kregen de juiste zorg en behandeling. Op zekere dag kwam de gouverneur van Turkije op bezoek. Hij vroeg wat ze wilden eten, en zij antwoordden "ijscrème". Een grote schotel met ijscrème werd aan elke man bezorgd. De gouverneur nam ze vervolgens mee op een sightseeing tour door Istanbul. Ze bleven hier voor 16 dagen en werden vervolgens overgevlogen aan boord van een C-46 terug naar Italië. Na twee weken werden ze teruggestuurd naar de Verenigde Staten waar ze een paar dagen later aankwamen.

On the March 4, 1945 issue of the GAB, Grottaglie Airbase Newspaper was this article on the Award James received :

Distinguished Service CrossSgt James A O'Neal, 719th Squadron recently was awarded the Distinguished Service Cross.
He stands alone as the only enlisted man to achieve this honor since the 449th's activation. S/Sgt James O'Neal was flying as an aerial photographer that eventful day, April 04, 1944. He was participating in a mission aimed at destroying the rail facilities of Bucharest, when his formation was attacked by enemy fighters and heavy anti-aircraft fire. Cannon shells penetrated the plane, wounded the left waist gunner and killing the right waist and ball turret gunners. Flak struck O'Neal in the left foot shattering his heel and ankle as he was photographing the area. Despite his severe wounds he kept to his post taking pictures until his camera, struck by another flak shell, was blown from the hatch.
Although suffering from intense pain and with complete disregard of his own safety, he crawled to the waist window, repaired and untangled the ammunition belts. He then commenced firing at the swarms of attacking fighters, contributing to the final destruction of 40 Nazi planes. With two engines shot out and the bomb bays a blazing inferno, the pilot ordered the crew to abandon the plane. Fighting with all his will power to retain consciousness James noticed that the left waist gunner was unable to leave the plane because of his severe wounds. The rest of this story is told below.


Zijn onderscheidingen en Medailles (klik op de medailles om te bekijken)
Medals of S/Sgt James O'Neal Distinguished Flying Cross Distinguished Service Cross Purple Heart Medal Europe/Africa/Midle East Campaign American Campaign Medal Airmedal American Service Medal Army Good conduct Medal WWII Victory Medal Distinguished Service Cross (2-45)
Distinguished Flying Cross
Air Medal with Oak Leaf Clusters (awarded during combat flying status-1944)
American Campaign Medal
Presidential Citation (4-4-44 raid to Bucharest, photographer on William Thieme Crew)
Purple Heart (4-4-44 mission to Bucharest)
Prisoner of War Medal
European Theatre Medal with battle stars

American Army Good conduct Medal
Bronze Star Medal




De MACR pagina van James O'Neal en de National WII Memorial, dagblad knipsels over zijn "missing in action".
click on imageclick on imageclick on imageMissing in actionMIAMIA
De enige brief die hij mocht versturen vanuit " Shumen POW camp " via The Red Cross.
POW letterFront envelopeBack envelope

James O'Neals grafsteen en knipsels over zijn gevangenneming, knipsel over zijn broer die radio operator was op een B-29 Superfortress.Document Award .
James GraveSgt O'Neal POWPOWJames WoundedCharles O'NealDoc Award

Terugkeer naar de USA, knipsels uit Texaanse nieuwsbladen en een brief van een vriend.
Click on the clips in the collage to read!

Newspaper clips Texan Newspapers Texan Newspapers Texan Newspapers Texan Newspapers Texan Newspapers Texan Newspapers Letter friendLetter friend

Mijn speciale dank aan Shirley Lissard en haar zoon Scott voor de foto's, brieven en het verhaal over haar vader James O'Neal. James was een uitzonderlijk moedige en opgewekte man en word nog steeds geeerd in de familie.